18. Februar holdt eg følgande innlegg i Stortinget. Kva meiner dykk om CO2-fangst?

Fangst og lagring av CO2, om det no er frå olje- og gassproduksjon, annan kraftproduksjon eller industri, blir utan tvil avgjerande for om vi skal få redusert klimautsleppa og nå det omtalte 2-gradersmålet. Derfor er det eit svært viktig tema som forslagstillarane tek opp. For om vi lykkast med energieffektivisering aldri så mykje, vil verdas energibehov auke dramatisk i tida framover, ikkje minst i utviklingslanda dersom dei òg skal få si nødvendige utvikling. Omlegging frå fossilt brensel til fornybar energi vil heller ikkje møte dette behovet. Derfor må verda lykkast med CO2-fangst. Eg trur at det i det internasjonale klimaarbeidet er særleg på to område Noreg kan bidra på ein slik måte at det gjer ein forskjell. Det er innsats for bevaring av regnskog og utvikling av ny teknologi m.a. for fangst og lagring av CO2. Derfor blir det òg satsa på desse to områda. Her må vi spisse satsinga vår, og det blir òg gjort. I perioden frå 2006 til 2009 er det over statsbudsjett løyva over 3 milliardar kr til CO2-handtering, og det er avsett 3 milliardar kr på budsjettet i år. Vi må utvikle framtidsretta og effektive teknologiar, slik at CO2-handtering kan bli realisert nasjonalt og internasjonalt.

Eg forstår ønsket om ein konkret handlingsplan for fangst og lagring frå store punktutslepp i industrien, men da må vi ha ein god, velutvikla og kostnadseffektiv teknologi. Dette er krevjande og tek nok noko lengre tid enn optimistar tidlegare har spådd. Men vi må stå fast på at Noreg skal vere eit føregangsland og i hop med andre land bidra til at CO2-fangst og lagring skal bli eit godt anerkjent tiltak for å redusere CO2-utslepp. Vår største innsats for å utvikle dette er jo teknologisenteret på Mongstad. Det som skjer her, vil òg ha betydning for framtidig handtering av industriutslepp. Her blir to ulike fangstteknologiar testa på to ulike utsleppskjelder med ulikt CO2-innhald i eksosgassen. Erfaring frå testing her vil ha relevans, ikkje berre for gasskraftverk, men òg for kullkraftverk og industriprosessar. Men det er likevel slik at utslepp frå industrien vil krevje tilpassing eller andre prosesstekniske løysingar. Derfor er det behov for målretta forsking, utvikling og testing. I den samanhengen viser eg òg til at Regjeringa i revidert nasjonalbudsjett vil føreslå å utvide CLIMITs mandat til å gjelde forskings og demonstrasjonsprosjekt for CO2-handtering i industrien.

Så viser eg til rapporten Klimakur 2020, som blei lagd fram i går. Her er det ei rekkje tiltak som kvar for seg og i sum kan bidra til å få ned klimagassutsleppa våre.

For å summere opp: CO2-fangst og -lagring også på store punktutslepp i industrien blir svært viktig. Derfor er det eit nødvendig satsingsområde, og her blir det òg gjort veldig mykje. Men vi treng framleis forsking, teknologiutvikling og testing for å lykkast med dette.